- Startseite
- Verben A–Z
- K
- kundtun
kundtun konjugieren
„kundtun“ ist ein unregelmäßiges, trennbares Verb. Das Perfekt wird mit haben gebildet. Stammformen: tut kund · tat kund · hat kundgetan.
- Bedeutung
- (gehoben) öffentlich bekannt machen, äußern
- Englisch
- to make known, to announce
- Konjugation
- unregelmäßig (stark), trennbar
- Hilfsverb
- haben
- Niveau
- C1 – gehobener Wortschatz
Indikativ
Präsens
| ich | tue kund |
|---|---|
| du | tust kund |
| er/sie/es | tut kund |
| wir | tun kund |
| ihr | tut kund |
| sie/Sie | tun kund |
Präteritum
| ich | tat kund |
|---|---|
| du | tatest kund |
| er/sie/es | tat kund |
| wir | taten kund |
| ihr | tatet kund |
| sie/Sie | taten kund |
Perfekt
| ich | habe kundgetan |
|---|---|
| du | hast kundgetan |
| er/sie/es | hat kundgetan |
| wir | haben kundgetan |
| ihr | habt kundgetan |
| sie/Sie | haben kundgetan |
Plusquamperfekt
| ich | hatte kundgetan |
|---|---|
| du | hattest kundgetan |
| er/sie/es | hatte kundgetan |
| wir | hatten kundgetan |
| ihr | hattet kundgetan |
| sie/Sie | hatten kundgetan |
Futur I
| ich | werde kundtun |
|---|---|
| du | wirst kundtun |
| er/sie/es | wird kundtun |
| wir | werden kundtun |
| ihr | werdet kundtun |
| sie/Sie | werden kundtun |
Futur II
| ich | werde kundgetan haben |
|---|---|
| du | wirst kundgetan haben |
| er/sie/es | wird kundgetan haben |
| wir | werden kundgetan haben |
| ihr | werdet kundgetan haben |
| sie/Sie | werden kundgetan haben |
Konjunktiv I
Präsens
| ich | tue kund |
|---|---|
| du | tuest kund |
| er/sie/es | tue kund |
| wir | tun kund |
| ihr | tuet kund |
| sie/Sie | tun kund |
Perfekt
| ich | habe kundgetan |
|---|---|
| du | habest kundgetan |
| er/sie/es | habe kundgetan |
| wir | haben kundgetan |
| ihr | habet kundgetan |
| sie/Sie | haben kundgetan |
Futur I
| ich | werde kundtun |
|---|---|
| du | werdest kundtun |
| er/sie/es | werde kundtun |
| wir | werden kundtun |
| ihr | werdet kundtun |
| sie/Sie | werden kundtun |
Futur II
| ich | werde kundgetan haben |
|---|---|
| du | werdest kundgetan haben |
| er/sie/es | werde kundgetan haben |
| wir | werden kundgetan haben |
| ihr | werdet kundgetan haben |
| sie/Sie | werden kundgetan haben |
Konjunktiv II
Präteritum
| ich | täte kund |
|---|---|
| du | tätest kund |
| er/sie/es | täte kund |
| wir | täten kund |
| ihr | tätet kund |
| sie/Sie | täten kund |
Plusquamperfekt
| ich | hätte kundgetan |
|---|---|
| du | hättest kundgetan |
| er/sie/es | hätte kundgetan |
| wir | hätten kundgetan |
| ihr | hättet kundgetan |
| sie/Sie | hätten kundgetan |
würde-Form (Futur I)
| ich | würde kundtun |
|---|---|
| du | würdest kundtun |
| er/sie/es | würde kundtun |
| wir | würden kundtun |
| ihr | würdet kundtun |
| sie/Sie | würden kundtun |
würde-Form (Futur II)
| ich | würde kundgetan haben |
|---|---|
| du | würdest kundgetan haben |
| er/sie/es | würde kundgetan haben |
| wir | würden kundgetan haben |
| ihr | würdet kundgetan haben |
| sie/Sie | würden kundgetan haben |
Imperativ und infinite Formen
Beispielsätze mit „kundtun“
- Der Minister tut seine Absicht in einem Interview kund.
- Sie hat ihre Meinung dazu deutlich kundgetan.
Besonderheiten der Konjugation
- Starkes Verb: Der Stammvokal wechselt zwischen den Stammformen (Ablaut): tun – tat – getan. Das Präteritum hat in der 1. und 3. Person Singular keine Endung.
- Trennbares Verb: Im Hauptsatz steht kund am Satzende (tut kund); im Nebensatz bleibt das Verb zusammen (…, dass er/sie/es kundtut). Infinitiv mit zu: kundzutun.
- Partizip II: ge- tritt zwischen Präfix und Stamm: kundgetan.
- Konjunktiv II: Die einfache Form täte wirkt heute oft gehoben; in der Alltagssprache wird meist die Umschreibung würde kundtun verwendet.
Wortfamilie: Verben mit „tun“
„kundtun“ ist von tun abgeleitet und wird genauso konjugiert. Weitere Verben der Familie: