- Startseite
- Verben A–Z
- H
- hintun
hintun konjugieren
„hintun“ ist ein unregelmäßiges, trennbares Verb. Das Perfekt wird mit haben gebildet. Stammformen: tut hin · tat hin · hat hingetan.
- Bedeutung
- (umgangssprachlich) an eine bestimmte Stelle legen oder stellen
- Englisch
- to put
- Konjugation
- unregelmäßig (stark), trennbar
- Hilfsverb
- haben
- Niveau
- B1 – Wortschatz der selbstständigen Sprachverwendung
Indikativ
Präsens
| ich | tue hin |
|---|---|
| du | tust hin |
| er/sie/es | tut hin |
| wir | tun hin |
| ihr | tut hin |
| sie/Sie | tun hin |
Präteritum
| ich | tat hin |
|---|---|
| du | tatest hin |
| er/sie/es | tat hin |
| wir | taten hin |
| ihr | tatet hin |
| sie/Sie | taten hin |
Perfekt
| ich | habe hingetan |
|---|---|
| du | hast hingetan |
| er/sie/es | hat hingetan |
| wir | haben hingetan |
| ihr | habt hingetan |
| sie/Sie | haben hingetan |
Plusquamperfekt
| ich | hatte hingetan |
|---|---|
| du | hattest hingetan |
| er/sie/es | hatte hingetan |
| wir | hatten hingetan |
| ihr | hattet hingetan |
| sie/Sie | hatten hingetan |
Futur I
| ich | werde hintun |
|---|---|
| du | wirst hintun |
| er/sie/es | wird hintun |
| wir | werden hintun |
| ihr | werdet hintun |
| sie/Sie | werden hintun |
Futur II
| ich | werde hingetan haben |
|---|---|
| du | wirst hingetan haben |
| er/sie/es | wird hingetan haben |
| wir | werden hingetan haben |
| ihr | werdet hingetan haben |
| sie/Sie | werden hingetan haben |
Konjunktiv I
Präsens
| ich | tue hin |
|---|---|
| du | tuest hin |
| er/sie/es | tue hin |
| wir | tun hin |
| ihr | tuet hin |
| sie/Sie | tun hin |
Perfekt
| ich | habe hingetan |
|---|---|
| du | habest hingetan |
| er/sie/es | habe hingetan |
| wir | haben hingetan |
| ihr | habet hingetan |
| sie/Sie | haben hingetan |
Futur I
| ich | werde hintun |
|---|---|
| du | werdest hintun |
| er/sie/es | werde hintun |
| wir | werden hintun |
| ihr | werdet hintun |
| sie/Sie | werden hintun |
Futur II
| ich | werde hingetan haben |
|---|---|
| du | werdest hingetan haben |
| er/sie/es | werde hingetan haben |
| wir | werden hingetan haben |
| ihr | werdet hingetan haben |
| sie/Sie | werden hingetan haben |
Konjunktiv II
Präteritum
| ich | täte hin |
|---|---|
| du | tätest hin |
| er/sie/es | täte hin |
| wir | täten hin |
| ihr | tätet hin |
| sie/Sie | täten hin |
Plusquamperfekt
| ich | hätte hingetan |
|---|---|
| du | hättest hingetan |
| er/sie/es | hätte hingetan |
| wir | hätten hingetan |
| ihr | hättet hingetan |
| sie/Sie | hätten hingetan |
würde-Form (Futur I)
| ich | würde hintun |
|---|---|
| du | würdest hintun |
| er/sie/es | würde hintun |
| wir | würden hintun |
| ihr | würdet hintun |
| sie/Sie | würden hintun |
würde-Form (Futur II)
| ich | würde hingetan haben |
|---|---|
| du | würdest hingetan haben |
| er/sie/es | würde hingetan haben |
| wir | würden hingetan haben |
| ihr | würdet hingetan haben |
| sie/Sie | würden hingetan haben |
Imperativ und infinite Formen
Beispielsätze mit „hintun“
- Wo tust du immer die Scheren hin?
- Ich weiß nicht mehr, wo ich meinen Ausweis hingetan habe.
Besonderheiten der Konjugation
- Starkes Verb: Der Stammvokal wechselt zwischen den Stammformen (Ablaut): tun – tat – getan. Das Präteritum hat in der 1. und 3. Person Singular keine Endung.
- Trennbares Verb: Im Hauptsatz steht hin am Satzende (tut hin); im Nebensatz bleibt das Verb zusammen (…, dass er/sie/es hintut). Infinitiv mit zu: hinzutun.
- Partizip II: ge- tritt zwischen Präfix und Stamm: hingetan.
- Konjunktiv II: Die einfache Form täte wirkt heute oft gehoben; in der Alltagssprache wird meist die Umschreibung würde hintun verwendet.
Wortfamilie: Verben mit „tun“
„hintun“ ist von tun abgeleitet und wird genauso konjugiert. Weitere Verben der Familie: