- Startseite
- Verben A–Z
- B
- bekennen
bekennen konjugieren
„bekennen“ ist ein unregelmäßiges Verb. Das Perfekt wird mit haben gebildet. Stammformen: bekennt · bekannte · hat bekannt.
- Bedeutung
- etwas offen zugeben; (sich) öffentlich zu jemandem oder etwas stehen
- Englisch
- to confess, to profess
- Konjugation
- unregelmäßig (gemischt)
- Hilfsverb
- haben
- Niveau
- B2 – erweiterter Wortschatz
Indikativ
Präsens
| ich | bekenne |
|---|---|
| du | bekennst |
| er/sie/es | bekennt |
| wir | bekennen |
| ihr | bekennt |
| sie/Sie | bekennen |
Präteritum
| ich | bekannte |
|---|---|
| du | bekanntest |
| er/sie/es | bekannte |
| wir | bekannten |
| ihr | bekanntet |
| sie/Sie | bekannten |
Perfekt
| ich | habe bekannt |
|---|---|
| du | hast bekannt |
| er/sie/es | hat bekannt |
| wir | haben bekannt |
| ihr | habt bekannt |
| sie/Sie | haben bekannt |
Plusquamperfekt
| ich | hatte bekannt |
|---|---|
| du | hattest bekannt |
| er/sie/es | hatte bekannt |
| wir | hatten bekannt |
| ihr | hattet bekannt |
| sie/Sie | hatten bekannt |
Futur I
| ich | werde bekennen |
|---|---|
| du | wirst bekennen |
| er/sie/es | wird bekennen |
| wir | werden bekennen |
| ihr | werdet bekennen |
| sie/Sie | werden bekennen |
Futur II
| ich | werde bekannt haben |
|---|---|
| du | wirst bekannt haben |
| er/sie/es | wird bekannt haben |
| wir | werden bekannt haben |
| ihr | werdet bekannt haben |
| sie/Sie | werden bekannt haben |
Konjunktiv I
Präsens
| ich | bekenne |
|---|---|
| du | bekennest |
| er/sie/es | bekenne |
| wir | bekennen |
| ihr | bekennet |
| sie/Sie | bekennen |
Perfekt
| ich | habe bekannt |
|---|---|
| du | habest bekannt |
| er/sie/es | habe bekannt |
| wir | haben bekannt |
| ihr | habet bekannt |
| sie/Sie | haben bekannt |
Futur I
| ich | werde bekennen |
|---|---|
| du | werdest bekennen |
| er/sie/es | werde bekennen |
| wir | werden bekennen |
| ihr | werdet bekennen |
| sie/Sie | werden bekennen |
Futur II
| ich | werde bekannt haben |
|---|---|
| du | werdest bekannt haben |
| er/sie/es | werde bekannt haben |
| wir | werden bekannt haben |
| ihr | werdet bekannt haben |
| sie/Sie | werden bekannt haben |
Konjunktiv II
Präteritum
| ich | bekennte |
|---|---|
| du | bekenntest |
| er/sie/es | bekennte |
| wir | bekennten |
| ihr | bekenntet |
| sie/Sie | bekennten |
Plusquamperfekt
| ich | hätte bekannt |
|---|---|
| du | hättest bekannt |
| er/sie/es | hätte bekannt |
| wir | hätten bekannt |
| ihr | hättet bekannt |
| sie/Sie | hätten bekannt |
würde-Form (Futur I)
| ich | würde bekennen |
|---|---|
| du | würdest bekennen |
| er/sie/es | würde bekennen |
| wir | würden bekennen |
| ihr | würdet bekennen |
| sie/Sie | würden bekennen |
würde-Form (Futur II)
| ich | würde bekannt haben |
|---|---|
| du | würdest bekannt haben |
| er/sie/es | würde bekannt haben |
| wir | würden bekannt haben |
| ihr | würdet bekannt haben |
| sie/Sie | würden bekannt haben |
Imperativ und infinite Formen
Beispielsätze mit „bekennen“
- Der Angeklagte bekennt sich schuldig.
- Er hat sich immer offen zu seinem Glauben bekannt.
Besonderheiten der Konjugation
- Gemischtes Verb: Der Stammvokal wechselt wie bei starken Verben (bekannte, bekannt), die Endungen -te und -t sind aber die der schwachen Konjugation.
- Untrennbares Präfix be-: Das Präfix ist unbetont und bleibt immer am Verb; das Partizip II wird ohne ge- gebildet: bekannt.
- Konjunktiv II: Die einfache Form bekennte wirkt heute oft gehoben; in der Alltagssprache wird meist die Umschreibung würde bekennen verwendet.
Wortfamilie: Verben mit „kennen“
„bekennen“ ist von kennen abgeleitet und wird genauso konjugiert. Weitere Verben der Familie: