- Startseite
- Verben A–Z
- A
- anbellen
anbellen konjugieren
„anbellen“ ist ein regelmäßiges, trennbares Verb. Das Perfekt wird mit haben gebildet. Stammformen: bellt an · bellte an · hat angebellt.
- Bedeutung
- bellende Laute gegen jemanden richten
- Englisch
- to bark at
- Konjugation
- regelmäßig (schwach), trennbar
- Hilfsverb
- haben
- Niveau
- B2 – erweiterter Wortschatz
Indikativ
Präsens
| ich | belle an |
|---|---|
| du | bellst an |
| er/sie/es | bellt an |
| wir | bellen an |
| ihr | bellt an |
| sie/Sie | bellen an |
Präteritum
| ich | bellte an |
|---|---|
| du | belltest an |
| er/sie/es | bellte an |
| wir | bellten an |
| ihr | belltet an |
| sie/Sie | bellten an |
Perfekt
| ich | habe angebellt |
|---|---|
| du | hast angebellt |
| er/sie/es | hat angebellt |
| wir | haben angebellt |
| ihr | habt angebellt |
| sie/Sie | haben angebellt |
Plusquamperfekt
| ich | hatte angebellt |
|---|---|
| du | hattest angebellt |
| er/sie/es | hatte angebellt |
| wir | hatten angebellt |
| ihr | hattet angebellt |
| sie/Sie | hatten angebellt |
Futur I
| ich | werde anbellen |
|---|---|
| du | wirst anbellen |
| er/sie/es | wird anbellen |
| wir | werden anbellen |
| ihr | werdet anbellen |
| sie/Sie | werden anbellen |
Futur II
| ich | werde angebellt haben |
|---|---|
| du | wirst angebellt haben |
| er/sie/es | wird angebellt haben |
| wir | werden angebellt haben |
| ihr | werdet angebellt haben |
| sie/Sie | werden angebellt haben |
Konjunktiv I
Präsens
| ich | belle an |
|---|---|
| du | bellest an |
| er/sie/es | belle an |
| wir | bellen an |
| ihr | bellet an |
| sie/Sie | bellen an |
Perfekt
| ich | habe angebellt |
|---|---|
| du | habest angebellt |
| er/sie/es | habe angebellt |
| wir | haben angebellt |
| ihr | habet angebellt |
| sie/Sie | haben angebellt |
Futur I
| ich | werde anbellen |
|---|---|
| du | werdest anbellen |
| er/sie/es | werde anbellen |
| wir | werden anbellen |
| ihr | werdet anbellen |
| sie/Sie | werden anbellen |
Futur II
| ich | werde angebellt haben |
|---|---|
| du | werdest angebellt haben |
| er/sie/es | werde angebellt haben |
| wir | werden angebellt haben |
| ihr | werdet angebellt haben |
| sie/Sie | werden angebellt haben |
Konjunktiv II
Präteritum
| ich | bellte an |
|---|---|
| du | belltest an |
| er/sie/es | bellte an |
| wir | bellten an |
| ihr | belltet an |
| sie/Sie | bellten an |
Plusquamperfekt
| ich | hätte angebellt |
|---|---|
| du | hättest angebellt |
| er/sie/es | hätte angebellt |
| wir | hätten angebellt |
| ihr | hättet angebellt |
| sie/Sie | hätten angebellt |
würde-Form (Futur I)
| ich | würde anbellen |
|---|---|
| du | würdest anbellen |
| er/sie/es | würde anbellen |
| wir | würden anbellen |
| ihr | würdet anbellen |
| sie/Sie | würden anbellen |
würde-Form (Futur II)
| ich | würde angebellt haben |
|---|---|
| du | würdest angebellt haben |
| er/sie/es | würde angebellt haben |
| wir | würden angebellt haben |
| ihr | würdet angebellt haben |
| sie/Sie | würden angebellt haben |
Imperativ und infinite Formen
Beispielsätze mit „anbellen“
- Der Hund bellt jeden Briefträger an.
- Auf dem Weg wurden wir von zwei Schäferhunden angebellt.
Besonderheiten der Konjugation
- Regelmäßiges Verb: Der Stamm bell- bleibt in allen Formen gleich; das Präteritum wird mit -te gebildet (bellte), das Partizip II endet auf -t (angebellt).
- Trennbares Verb: Im Hauptsatz steht an am Satzende (bellt an); im Nebensatz bleibt das Verb zusammen (…, dass er/sie/es anbellt). Infinitiv mit zu: anzubellen.
- Partizip II: ge- tritt zwischen Präfix und Stamm: angebellt.
Wortfamilie: Verben mit „bellen“
„anbellen“ ist von bellen abgeleitet und wird genauso konjugiert. Weitere Verben der Familie: