- Startseite
- Verben A–Z
- A
- abkönnen
abkönnen konjugieren
„abkönnen“ ist ein unregelmäßiges, trennbares Verb. Das Perfekt wird mit haben gebildet. Stammformen: kann ab · konnte ab · hat abgekonnt.
- Bedeutung
- (umgangssprachlich, norddeutsch) leiden können; vertragen
- Englisch
- to be able to stand
- Konjugation
- unregelmäßig (gemischt), trennbar
- Hilfsverb
- haben
- Niveau
- C1 – gehobener Wortschatz
Indikativ
Präsens
| ich | kann ab |
|---|---|
| du | kannst ab |
| er/sie/es | kann ab |
| wir | können ab |
| ihr | könnt ab |
| sie/Sie | können ab |
Präteritum
| ich | konnte ab |
|---|---|
| du | konntest ab |
| er/sie/es | konnte ab |
| wir | konnten ab |
| ihr | konntet ab |
| sie/Sie | konnten ab |
Perfekt
| ich | habe abgekonnt |
|---|---|
| du | hast abgekonnt |
| er/sie/es | hat abgekonnt |
| wir | haben abgekonnt |
| ihr | habt abgekonnt |
| sie/Sie | haben abgekonnt |
Plusquamperfekt
| ich | hatte abgekonnt |
|---|---|
| du | hattest abgekonnt |
| er/sie/es | hatte abgekonnt |
| wir | hatten abgekonnt |
| ihr | hattet abgekonnt |
| sie/Sie | hatten abgekonnt |
Futur I
| ich | werde abkönnen |
|---|---|
| du | wirst abkönnen |
| er/sie/es | wird abkönnen |
| wir | werden abkönnen |
| ihr | werdet abkönnen |
| sie/Sie | werden abkönnen |
Futur II
| ich | werde abgekonnt haben |
|---|---|
| du | wirst abgekonnt haben |
| er/sie/es | wird abgekonnt haben |
| wir | werden abgekonnt haben |
| ihr | werdet abgekonnt haben |
| sie/Sie | werden abgekonnt haben |
Konjunktiv I
Präsens
| ich | könne ab |
|---|---|
| du | könnest ab |
| er/sie/es | könne ab |
| wir | können ab |
| ihr | könnet ab |
| sie/Sie | können ab |
Perfekt
| ich | habe abgekonnt |
|---|---|
| du | habest abgekonnt |
| er/sie/es | habe abgekonnt |
| wir | haben abgekonnt |
| ihr | habet abgekonnt |
| sie/Sie | haben abgekonnt |
Futur I
| ich | werde abkönnen |
|---|---|
| du | werdest abkönnen |
| er/sie/es | werde abkönnen |
| wir | werden abkönnen |
| ihr | werdet abkönnen |
| sie/Sie | werden abkönnen |
Futur II
| ich | werde abgekonnt haben |
|---|---|
| du | werdest abgekonnt haben |
| er/sie/es | werde abgekonnt haben |
| wir | werden abgekonnt haben |
| ihr | werdet abgekonnt haben |
| sie/Sie | werden abgekonnt haben |
Konjunktiv II
Präteritum
| ich | könnte ab |
|---|---|
| du | könntest ab |
| er/sie/es | könnte ab |
| wir | könnten ab |
| ihr | könntet ab |
| sie/Sie | könnten ab |
Plusquamperfekt
| ich | hätte abgekonnt |
|---|---|
| du | hättest abgekonnt |
| er/sie/es | hätte abgekonnt |
| wir | hätten abgekonnt |
| ihr | hättet abgekonnt |
| sie/Sie | hätten abgekonnt |
würde-Form (Futur I)
| ich | würde abkönnen |
|---|---|
| du | würdest abkönnen |
| er/sie/es | würde abkönnen |
| wir | würden abkönnen |
| ihr | würdet abkönnen |
| sie/Sie | würden abkönnen |
würde-Form (Futur II)
| ich | würde abgekonnt haben |
|---|---|
| du | würdest abgekonnt haben |
| er/sie/es | würde abgekonnt haben |
| wir | würden abgekonnt haben |
| ihr | würdet abgekonnt haben |
| sie/Sie | würden abgekonnt haben |
Imperativ und infinite Formen
Infinitiv
| Präsens | abkönnen |
|---|---|
| mit zu | abzukönnen |
| Perfekt | abgekonnt haben |
Partizip
| Partizip I | abkönnend |
|---|---|
| Partizip II | abgekonnt |
Beispielsätze mit „abkönnen“
- Diese Angeberei kann ich überhaupt nicht ab.
- Er hat es noch nie abgekonnt, wenn man ihn warten lässt.
Besonderheiten der Konjugation
- Unregelmäßiges Präsens: Das Grundverb „können“ gehört zu den wenigen Verben mit eigenen Präsensformen: ich kann, du kannst, er/sie/es kann.
- Trennbares Verb: Im Hauptsatz steht ab am Satzende (kann ab); im Nebensatz bleibt das Verb zusammen (…, dass er/sie/es abkann). Infinitiv mit zu: abzukönnen.
- Partizip II: ge- tritt zwischen Präfix und Stamm: abgekonnt.
Wortfamilie: Verben mit „können“
„abkönnen“ ist von können abgeleitet und wird genauso konjugiert. Weitere Verben der Familie: